June

Nadat ik eindelijk klaar was alle pennen in mijn vakje recht te leggen stond ik op, schoof mijn stoel aan, en verliet het lokaal. De lessen waren al lang over, maar ik kon onmogelijk naar buiten gaan als mijn pennen niet recht lagen. Voor ik naar buiten kwam controleerde ik of alle knoopjes van mijn smetteloos witte bloesje nog dicht zaten, en mijn kousen niet afgezakt waren. Ik liep nog even langs de spiegel om te kijken of er geen plukjes haar los waren gegaan. Tevreden liep ik naar buiten. De zon scheen heerlijk, maar het grasveld zat nogal vol. Ik hield mijn adem ik toen ik langs een groepje rokers liep en liet me uiteindelijk voorzichtig op een bankje zakken. Toen ik eenmaal comfortabel zat pakte ik mijn tas om er een boek uit te pakken. Ik had een speciale editie van The Complete Works Of William Shakespeare, gebonden in zwart leer. De originele uitgave was in het rood, en die kon ik dus niet lezen, dus had ik deze speciaal besteld. Ik streek drie keer met mijn hand over de kaft van het boek. Dat moest altijd voordat ik een boek opensloeg. Ik had nog niet echt vrienden gemaakt op school. De meesten vonden me raar vanwege mijn dwangneuroses. Maar dat maakte niet uit, ik had mijn boeken. Ik kon me uren vermaken met Shakespeare. Soms ging ik voor de spiegel staan en las ik de monologen hardop voor. Ik wist er meerderen uit mijn hoofd. Ik hield van toneelspelen, maar alleen voor mezelf. Ik zou noout voor een publiek kunnen spelen, veel teveel zenuwen. Ik sloeg het boek op een willekeurige pagina open en begon te lezen.